Łatwiej zasypia się, że świadomością, że gdzieś tam są ramiona w które można się wtulić.

Odnalazłam przystań.
Styrana wichrami i burzami łódź w końcu wpływa do portu.

,,Miła może to sentymentalne"

Sentymentalnie. Niepewnie.  W ciszy. Lustra drżą. Coś nadchodzi. Powiewem. Śpiewem.






Sny. Sny. Sny.
Druga strona lustra.
Pogoń za króliczkiem?

,,Przez setki nocy do ostatniego dnia szedłem. Nie wołaj mnie. Ja bez wezwania się zjawie''

All i want is you.

Skłamałabym twierdząc, że nie mam wątpliwości. Skłamałabym twierdząc, że nie zastanawiam się co to będzie, jak to będzie za 5, 10, 15 lat.
Nie da się udawać, że różnice nie istnieją bądź są całkowicie nieistotne.
Nie jestem już starą, głupiutką, infantylną mną i wiem, że fundamenty na których wszystko teraz buduje są... miałkie, niepewne.
A mimo to jeszcze nigdy nie byłam tak szczęśliwa, tak w chmurach, tak lekka, tak wiecznie stęskniona, tak wiecznie głodna dotyku.
I mimo, że teraz jestem pewna, iż różni nas wszystko modlę się żeby w tym przypadku miłość wystarczyła.
Dwa różne światy pod każdym względem. Kompletnie zwariowałam.
Z miłości.
Czuje się jak dzierlatka zakochana po raz pierwszy.

Miał być długowłosy, brunet, w koszuli, dziurawych jeansach i trampkach, który grałby mi ballady, pisał wiersze i rozmawiał ze mną wieczorami o sztuce i poezji.
A jest totalnie, absolutnie inny.
Cóż. Od lat wszyscy łącznie ze mną powtarzali, że skończę z blondynem.
Los jest złośliwy.
Widać tak być miało.
Cóż. Z romantykiem pewnie umarłabym z nudów.

,,A jeśli tęsknota to tylko chwilowa
Taka na moment
Na sekundę
Kiedy się chowasz pod kołdrę.
(...)
A jeśli już przepaść i pustka między nami
To tylko taka
Na sekundę
Między ustami a ustami. ''

Zbyt długo było dobrze, tak?
Bogowie widać nie uwzglednili szczęścia w moich losach.
Im wyższy wylot tym boleśniejszy upadek.
Papieros za papierosem.
Pora przypomnieć sobie nie tylko jaka jestem ale też i jaka jestem.
Nie potrafię udawać że nie widzę, że jest dobrze, że mi nie przeszkadza...

Jest dobrze. Tak dobrze dobrze.
Zakochana po uszy jak nastolatka.
Naprawiasz mnie.

Tesknota boli... Rozkłada na kawałki. Rozrywa. Plącze myśli. Nie pozwala myśleć o czymkolwiek innym.
Jeszcze tylko 3 dni.

Nie mój świat. A wpadłam po uszy. Dobijam do ścian. Spadam że schodów. Gubię klucze. Tłuke butelki. Mylę przystanki. Przegapiam zakręty.
Nie mój świat.
Po raz pierwszy w życiu zniszczenia udało się odbudować.
I jestem szczęśliwa.
I uzależniona od obecności.
I rozdarta na pół pomiędzy tym jaka jestem a kim jestem.
Rockowe dziewczyny nie spotykają się z dresami...
A jednak...

Jestem mistrzynią niszczenia.
Bogowie...
Gdy mam szansę to zawsze uciekam niszcząc ją.
Do tego stopnia boję się że zacznie mi zależeć, że wycofuje się, że się bawię i nie angażuje.
To nienormalne

,,Samotny wśród ludzi, którzy myślą on nigdy nie jest sam''
Tyle na temat.

Żal

Zżera mnie żal, że tak bardzo spieniewierzyłam się swoim zasadom.
Zżera mnie żal, że nie myślałam, nie zastanawiałam się, że wsadzilam moralność w kieszeń.
Zżera mnie żal, że mimo tylu doświadczeń wciąż jestem taka naiwna...
Zżera mnie żal, że jednak jestem ''taka''. Przekroczyłam pewną granice raz. O raz za dużo.
Zżera mnie żal, że mój romantyzm, ideały, ideę już dawno rozpadły się w pył.
,, Źle czy dobrze, okaże się później. Ale trzeba działać, śmiało chwytać życie za grzywę. Wierz mi, malutka, żałuje się wyłącznie bezczynności, niezdecydowania, wahania. Czynów i decyzji, choć niekiedy przynoszą smutek i żal, nie żałuje się.''